Başlayalım artık!
July 02, 2009
Uzun süredir yazmıyorum buraya birşeyler, ama içimden fena halde yazmak geliyor bu da bir başlangıç olsun istedim. Benim bir sorunum var, hissettiklerimi paylaşamıyorum kimse ile. Bunu o kadar uzun süre devam ettirmişim ki, artık kelime bulamaz hale geldim bunu yaparken. Birileri ile kişisel birşeylerimi paylaşmak imkansız geldi hep. Özel şeyler hep içeri atıldı, kendi başıma halletmeye çalıştım. Yargılanmaktan çok korktum, ve yeni yeni anlıyorum çözüm bu değil. İnsan dediğimiz yaratık paylaşmak zorunda büyümek için. Bu dostluklarımı etkiledi, sevgilerimi etkiledi. Biraz daha olgunlaştıkça her gün, herkesin karkına vardım, ama kendimin varamadım. Dışardan o kadar düzgün bir izlenim çizdim ki, içimdeki bozukluğu açıp düzeltemedim. Ama bozuğum, düzgün değilim, her zaman iyi bir insan değilim ve artık insanların da beni böyle görmesini beklemiyorum. Herkesin bozuklukları var kendi içinde.
Bir arkadaşım var, bana "sen tam çıkılası erkeksin" demişti. O kadar sağlan yorumlar yapıyodum ki ilişkiler hakkında. Tamamen gözlemdi ama hep bunlar. Yaşanmışlık sonucu değildi, karakter değildi. İçinden geçiriyor insan, sen herkesi aldattın mı? Bu mu senin dürütlüğün, iyi insan oluşun. Bilmiyorum artık....
